Luca Warmer

LUCA WARMER
Je suis Zorro

Recensie ‘Je suis Zorro’ Theaterkrant nav première 14-2-2026 

Het is altijd plezierig om woorden als eigenzinnig, rebels en oorspronkelijk uit de kast te mogen halen om een bijzonder talent te beschrijven. Die woorden, waar een recensent zuinig op moet zijn, pasten bijvoorbeeld bij Wende en Maarten van Roozendaal. En ze zijn zeker ook van toepassing op Luca Warmer. 

In het intieme theaterconcert Je suis Zorro gaat Luca Warmer op zoek naar helden, maar toch in de eerste plaats naar de held in zichzelf. Want, zo concludeert zij, als je van jezelf kunt houden kun je ook van een ander houden. Maar daarvoor moet je wel besluiten om je ‘Zorro-masker’ af te zetten en te laten zien wie je werkelijk bent. 

Zij opent de avond met akelige horrorgeluiden. Warmer kan werkelijk alles met haar stem, inclusief een trombone laten klinken. Dan volgt een opsomming van criteria waaraan een vrouw moet voldoen om zich staande te houden. Je mag niet vallen, want vallen is voor mietjes, laten zien dat je het wel kan, assertief zijn, onafhankelijk, kapot moedig, ook al kom je kotsend over de finish. Maar het maakte haar wel heel moe. ‘Het lijkt hier wel een dictatuur van binnen. Ik moet zoveel van mezelf.’ 

De hang naar zelfstandigheid zat er al vroeg in: als vierjarige in een bootje de onrustige zee op, zonder te kunnen zwemmen, als tiener naar Nepal om mee te helpen een ziekenhuis te bouwen en ‘zelfs alleen in Tilburg wonen’. Tijdens die theatrale innerlijke zoektocht, die onder meer wordt ondersteund door ‘Heroes’ van David Bowie, wordt ook het publiek meegetrokken. En zo laat Warmer, gekleed in een zwarte bodysuit met zwarte netkousen, in de kleine zaal van Bellevue het publiek dansen alsof we in een zweterige club staan en meerstemmig zingen alsof we in de kleine zaal van het Concertgebouw staan. 

Warmer (1994), die als ‘stemkunstenaar’ wordt aangekondigd, studeerde in 2021 af als jazzzangeres aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. In een eerder programma eerde ze grote jazzzangeressen als Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald en Billie Holiday. In die show moedigde ze het publiek aan om meer jazz in ons leven toe te laten en de nieuwe preutsheid achter ons te laten. Haar grote voorbeeld is Nina Simone, die het tot haar levenstaak had gemaakt om in haar muziek en acties de tijd waarin zij leefde te verbeelden. 

En dat is ook precies wat Warmer in Je suis Zorro doet. Misschien wel het meest duidelijk in de vurige hiphop-jazz-rap ‘Dit land is een tikkende tijdbom’, waarin ze alle narigheid van dit moment eruitknalt, van femicide tot mondiale honger. Niet als een makkelijke opeenstapeling van deprimerende krantenkoppen, maar met gezonde agressie die diep van binnen zit. 

Samen met multi-instrumentalist, maar vooral prima gitarist Lucas Meijers, legt ze een deken van angstaanjagende muziek neer, waarop de tekst nog meer aan kracht wint. Het zou misschien een ongebruikelijke keuze zijn, maar daarom niet minder terecht, om dit nummer te nomineren voor de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste lied van het theaterseizoen. 

Luca Warmer is een uitstekende zangeres, componist van muziek zo veelkleurig als een Cobra-schilderij en een uitdagende performer. Kortom, een artiest om te koesteren.